SOBOTA W MELINIE

12 i 19 maja godz. 15:00 – 18:00

ŚRODA W MELINIE

16 i 23 maja godz. 18:30 – 20:00

zapraszamy serdecznie

zapisz się już dziś! (+48692211569, +48792752334, galeriamelina@gmail.com)

więcej informacji tutaj

w tym roku, z okazji 5 Gliwickiej ARTNOCY „galerie wychodzą na ulice”. Galeria Melina również nie zamierza zamykać się wyłącznie w swoich czterech ścianach, dlatego tegoroczna wystawa przeniesie się także na ulicę Częstochowską, gdzie w oknach zostanie wywieszona część z prac. Taka forma pozwoli nam na podzielenie się sztuką zarówno z każdym, kto w tę noc sztuki poszukuje, jak i z osobami, które natkną się na nią zupełnie przez przypadek.

W tym roku chcemy również pokazać, że sztuka tworzona jest dla ludzi, ale także przez ludzi. Stąd też pomysł, żeby obok prac wykonanych przez zaproszonych przez nas artystów, zawisły Państwa prace.

Zachęcamy wszystkich chętnych do nadsyłania prac na adres galeriamelina@gmail.com. Wybrane prace zawisną na ulicy Częstochowskiej, gdzie będą podziwiane przez mieszkańców Gliwic. Przyjmujemy zgłoszenia profesjonalistów, jak również amatorów – jeśli więc ktoś z Państwa czuje, że gdzieś w środku niespokojnie wierci się dusza artysty i chciałby podzielić się swoją twórczością z szerszym gronem, ale nie ma możliwości zorganizowania pełnowymiarowej wystawy- to jest szansa dla Was.

Na wszelkie pytania odpowiadamy telefonicznie (+48692211569, +48792752334) lub za pośrednictwem poczty elektronicznej (galeriamelina@gmail.com)

Zgłoszenia przyjmujemy do 6 maja 2012.

13 kwietnia 2012 godz. 20:00

Wystawa zdjęć autorstwa Krzysztofa Wyszko, ukazująca najważniejsze śląskie kolebki przemysłu opuszczone przez człowieka i wystawione na niszczące działanie czasu. Przedstawione budowle, zakładowe hale i szyby kopalniane zdają się być zakorzenione w naszej podświadomości, pozostawiając trwałe wspomnienie o potędze przemysłu Górnego Śląska napędzanego przez tutejszych górników, hutników, fabrykantów i prostych robotników. W obecnym czasie przedstawione miejsca są wypełnione pustką i ciszą, którą od czasu do czasu zamąci spadająca kropla wody, szum wdzierającego się między zabudowania wiatru lub cząstkowe osuwanie cegieł. Niektóre zdjęcia to efekt prowadzonego wyścigu z czasem – w którym autor utrwalił obiekt przed przyjazdem buldożerów i zachował cząstkę historii dla przyszłych pokoleń…
ZAPRASZAMY!

KRZYSZTOF WYSZKO (ur. 1984) choć na co dzień zatrudniony jest na stanowisku typowo robotniczym, to z pasją oddaje się fotografii industrialnej i postindustrialnej.
Trudno doszukiwać się w jego pracach akcentów artystycznych. Bliżej całokształtowi jego zbiorów do tego, co popularnie nazywa się „sztuką naiwną”, czyli nieprofesjonalną. Zresztą co tu dużo mówić – Krzysztof nawet nie aspiruje na miano „artysty”. Jego twórczość skupia się bardziej na stworzeniu pewnego zbioru fotonotatek, która ilustruje przebieg procesów upadku gospodarczego; stan faktyczny hal niegdyś wypełnionych gwarem robotniczych rozmów; czy wreszcie pewną formą pamiętnika – gdy to, co fotografował raptem rok wcześniej, teraz nie istnieje.
Praktycznie wszystkie zdjęcia wychodzące spod jego rąk mają pewne niedoskonałości techniczne, luki w wiedzy autora. Część wydaje się być zapożyczona od innych rok – vice odwrócone o 180 stopni zdjęcie rozpadających się urządzeń poprzemysłowych odbite w kałuży, które staje się wręcz kalką dość już dawnej fotografii kamienicy, która wyszła spod rąk Arkadiusza Goli.
Również pozornie wydaje się, że brakuje pewnej konsekwencji fotograficznej w cyklach, to jego zdjęcia – oględnie patrząc – stanowią zbiór kompletny. Są wręcz archetypicznym przedstawieniem stanu obecnego Śląska. I nie mówię tu o upadającym – jak wszędzie na świecie – przemyśle. Mówię tu o braku ludzi. Na żadnym ze zdjęć nie znajdziemy twarzy. Na zdecydowanej większości nie odnajdziemy nawet śladów ingerencji ludzkiej, nawet porzuconego śmiecia. To co jest na pracach, to ślad po człowieku. Coś, co zniknie, tak jak zniknął z tych miejsc gatunek ludzki.
I właśnie tą formą przemijania zajmuje się Wyszko. Nią właśnie obwinął się, jak szalem.

Paweł Franzke
Dziennikarz Głosu Zabrza i Rudy Ślaskiej

Spotykamy się w sobotę, 17 marca o godzinie 12:00. Warsztat trwać będzie około 3 godziny, przeznaczony jest dla dorosłych, młodzieży i dzieci, dla początkujących i zaawansowanych.

Zachęcamy do przychodzenia z przyjaciółmi, szczegóły w zakładce – promocje.

Liczba miejsc jest ograniczona.

Rezerwacja miejsc: galeriamelina@gmail.com

+48 692 211 569

+48 518 162 545

+48 792 752 334

27 stycznia 2012 godzina 17:00

28 stycznia 2012 godzina 14:00

Liczba miejsc jest ograniczona, więc zapisz się już dziś.
galeriamelina@gmail.com

+48 692 211 569

+48 518 162 545

+48 792 752 334

Efekty pracy będzie można podziwiać już wkrótce tu i faceboku’u .

Specjalne podziękowania kierujemy do naszych ekspertów:

Agaty Magdaleny Nowak, Marka Turka, Mikołaja Ratki, Tomasza Kontnego i Daniela Gizickiego – któremu dziękujemy podwójnie, bo gdyby nie on, to nie byłoby tej imprezy. Dzięki!

10 grudnia 2011, godz. 10:00

Będą z nami m.in: Agata Magdalena Nowak, Mikołaj Ratka, Tomasz Kontny, Marek Turek, Daniel Gizicki

Ewa Kuryluk. Konik w Gliwicach

Instalacje, malarstwo, autofotografie.

7 października – 27 listopada 2011

Czytelnia Sztuki/Muzeum w Gliwicach
Wystawa Ewy Kuryluk Konik w Gliwicach to przekrojowy wybór kilkudziesięciu prac artystki, której sztuka na trwałe wpisuje się w polski kanon XX i XXI wieku, zajmując jednocześnie szczególne miejsce w sztuce europejskiej. Najważniejszym punktem gliwickiej wystawy jest instalacja Konik (2011), przygotowana specjalnie dla Czytelni Sztuki.
Jej początek sięga dzieciństwa artystki; kiedy zachorowała na serce, rodzice wysłali jej czteroletniego brata Piotrusia do swoich przyjaciół do Gliwic żeby zapewnić jej w domu zupełny spokój. Ewa Kuryluk przyjechała do Gliwic po raz pierwszy wiosną tego roku i przypomniała sobie owe zdarzenie zwiedzając Czytelnię Sztuki, a postument w galerii przywołał pamięć o Piotrusiu na kucyku i śnie mamy, zainspirowanym starą rodzinną fotografią. W oparciu o nią powstał portret brata na koniku, obok którego stoi mała Ewa. Ten pomnik małego jeźdźca, pokojowy i dziecinny, jest antytezą tradycyjnych pomników wodzów i władców. Jest też ostatnią z tworzonych od dziesięciu lat „żółtych instalacji”, których tłem albo dominantą jest barwa żółta. Ten ostatni cykl artystki, należącej do pionierów instalacji tekstylnej na świecie, podsumowuje jej pracę z tkaniną.
Ewa Kuryluk, która jest również autorką wielu książek, w całej swojej pracy oscyluje między narracją a obrazowaniem. Zręcznie łączy obydwa światy: to, czego nie sposób opisać – maluje, to, co trudno przyszpilić do tkaniny – ubiera w słowa. Gliwicka wystawa i towarzysząca jej publikacja Obrysować cień są doskonałą okazją żeby dokładnie przyjrzeć się obydwu światom.

7 października, Czytelnia Sztuki, godzina 18.00
Wernisaż połączony ze spotkaniem z artystką i promocją jej książek: „Obrysować cień: malarstwo 1968-78” i „Żółte instalacje 2 001-2011”.

8 października, Czytelnia Sztuki, godzina 16.30
„Ars i foto” wykład autorski Ewy Kuryluk.

Wstęp wolny, ilość miejsc ograniczona.
Czytelnia Sztuki
ul. Dolnych Wałów 8a
44-100 Gliwice
czytelnia@czytelniasztuki.pl
www.czytelniasztuki.pl

„Jest rok 2044 dziesięć lat po dniu w którym na świat spadła klęska atomu. Muzea, galerie oraz cenne dzieła sztuki zniknęły wraz z niektórymi miastami, to co nie zostało zniszczone przez wielki wybuch, zostało skażone, a ci co przeżyli mogą dzieła wielkich mistrzów podziwiać jednie w katalogach, lub zdjęciach które udało się odnaleźć.
Jednak ludzie mimo wszyscy spragnieni są sztuki, sztuki która także przejęła piętno atomu. Jak by wyglądała sztuka posapokalipsy? Czy potrafimy sobie to wyobrazić? Co by się stało gdyby taka katastrofa miała by naprawdę miejsce, i czy jest takie realne zagrożenie, sztuka prawdziwie przeniosła by się do podziemi, jak reagowali by ludzie, co myśleli by artyści.

Czy jesteśmy w stanie odpowiedzieć na te pytania? Może… tak… Nie wiem….”

fot. Marta Ogonek – dziękujemy!